tag:blogger.com,1999:blog-199511512011-07-14T14:24:28.355-07:00hobitoonhttp://www.blogger.com/profile/12998876585419210466noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-19951151.post-1135256223186337582005-12-22T04:18:00.001-08:002006-01-17T02:05:44.623-08:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5550/1974/1600/pr9.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5550/1974/320/pr9.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;">هواي بري سرد و نمور است.مه غليظ حسابي خودش را در دل تپه جا كرده و نه خبري از ماه هست نه مهتاب </span></div><span style="font-size:180%;"><div align="right"><br />هري نگهبان دروازه در را كه به رويتان ميگشايد زير لب ميگويد : شب خوبي رو براي مسافرت انتخاب نكردين جوونا<br /></div><div align="right">وبعد به سرعت به درون اتاق نگهباني پناه ميبرد تا بيشتر در اين شب سرد و مخوف معتل نماند<br /></div><div align="right">در خيابان تاريك و مرطوب شروع به راه رفتن ميكنيد...تنتان حسابي خسته و كوفته است و شهر بي نور خسته ترتان ميكند...خيابان نه فانوس دارد و نه چراغي...مردم هم از پشت شيشه ي پنجره هاشان با بدبيني نگاهتان ميكنند و بعد پرده هايشان را رها ميكنند تا شما را از اندك نوري كه از پنجره ها به بيرون ميتابيد محروم كنند<br /></div><div align="right">از پيچ خيابان منتهي به دروازه كه ميگذريد كم كم كافه ي بري در بربرتان ظاهر ميشود...تنها بنايي كه پرده هاي پنجره اش كنار نرفته<br /></div><div align="right">يك آن ميتر سيد كه وارد شويد و نگا هاي چپ چپ مشتري ها به استقبالتان بيايد فكر اينكه شب را در كنار مختصر آتشي به صبح برسانيد لحظه اي ازذهنتان ميگذرد<br /></div><div align="right">اما فكر آتش مطبوع درون شومينه و شراب معروف كافه راحتتان نميگذارد عاقبت در را باز ميكنيد...<br /></div><div align="right"></div><div align="right">وارد كه ميشويد...اميد به دلتان باز ميگردد كرماي كافه و صدا ي خنده و آواز دسته جمعي كافه نشين ها يكباره خاطرات آن شب تلخ را از يادتان ميزدايد...<br /></div><div align="right">و ناگهان مرد چاقي كه يك سيني پر از ليوان كثيف در دست داردبا صورتي سرخ و خپل جلويتان ظاهر ميشود...<br /></div><div align="right">نيشش را تا بنا گوش باز ميكند و لبخندش سر تا سر صورتش را مي پوشان<br />تند تند شروع به حرف زدن ميكند<br /></div><div align="right">"خوش امديد و صفا آورديد .البته به قول ما اهالي بري...با اينكه امشب برايم شبي عجيب است يك گروه مسافران جنوبي با قيافه هاي عجيب و غريب بعد هم الفهاي بيشه با آن ساز و برگشان...و آن تكاور اسكان جل بعد هم كه شما"<br /></div><div align="right"></div><div align="right">داد ميزند:آهاي ناب كجايي؟تو چطور باب؟<br /></div><div align="right">بعد رو به شما ميگويدهر وقت ميخاهيدشان نيستند ولي وقتي كار داري همينطور ميان دست و پايت وول ميخورند<br /></div><div align="right"></div><div align="right">و باز داد ميزند : ناب؟</div><div align="right"><br /></div><div align="right">وباز رو به شما ميگويد : اسبچه داريد؟ يا يك چيزي تو اين ما يه ها اگر داريد بگويم باب ببرتشان توي طويله آنجا بهشان بد نميگذرد"<br /></div><div align="right">باز داد ميزند كجايي باب؟<br /></div><div align="right">و بعد رو به شما ميگويد </div><div align="right"></div><div align="right">ميدانم كه گشنه هستيد اگر چند دقيقه توي اتاق منتظر بمانيد يكي از اين جوانها را گير مياورم و بساط شام را بريتان راه مي اندازم...<br /></div><div align="right"></div><div align="right">سرش را ميخاراند و بعد سريع ذسته ي سيني در حال سقوط را ميگيردو نفس نفس زنان ميگويد : بايد ببخشيد اين جنوبي ها از شراب سير نمششوند و الان است كه داد و قالشان بلند شود...همين راهرو را تا ته برويد تا برسيد به اتاق رو به بيشه ... چند دقيقه ي ديگر شام حاضر است"<br /></div><div align="right">و بعد به طرف آشپزخانه ميدود اما ناگهان بر ميگردد و ميگويد</div><div align="right">:<br />راستي يادم رفت بگويم من بارلي من باتر بار هستمصاحب اين كافه و مخلص شما...و اينجا هم كافه ي اسبچه راهوار خوش آمديد</span>...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19951151-113525622318633758?l=habitoon.blogspot.com' alt='' /></div>hobitoonhttp://www.blogger.com/profile/12998876585419210466noreply@blogger.com0